Suikervrij snoepen.

Welk meisje houd nou niet van chocolade? of lekker snoepen. Vooral bij een lange dag op school en dan die snoepautomaat die duidelijk aanwezig is in de kantine, dat is moeilijk te weerstaan.

Het enige nadeel, wil je suikervrij snoepen dan word het lastig. Er zijn genoeg producten te vinden zonder suiker, er bestaan ondertussen al verschillende merken. Snoep, ijs, ontbijtkoek, chocola, koekjes, allemaal zonder suiker. Maar geen van deze producten vind je terug in de automaat, tenminste niets zoets. Ik had het er laatst nog met Nona over dat dat eigenlijk wel raar is, eigenlijk horen er toch ook zulke producten in te zitten, want er schijnen best veel suikerpatienten te zijn of misschien mensen die gewoon niet tegen suiker kunnen of het niet willen eten.

En heel toevallig was ik met de familie een week later in het oosten in een dorpje, waar mijn vader en buurman maar al te graag een ijsje wilden. En er viel warempel een snackbar te ontdekken. En juist in een klein dorpje bleken ze suikervrij ijs te hebben, iets wat in verhouding toch een stuk duurder is, wat je misschien wel verwacht in een grote stad, maar niet in een klein dorp. Ze hadden zelfs 3 verschillende soorten.

Veel van onze standaard producten zijn ook suikervrij verkrijgbaar. Zoals dus chocolade, wat dan gezoet is met bijvoorbeeld zoetstof of maltitolsiroop, en het smaakt gewoon precies hetzelfde. Het gekke is dat veel mensen denken dat het anders smaakt en denken dat het niet naar chocola smaakt en dit soms ook zo ervaren, maar het gekke is dat als je dan een stuk geeft ze het gewoon naar chocola vinden smaken en ze dan verbaasd zijn als het suikervrij is. Misschien dat wat je ziet of wat je in gedachten hebt bepalend is voor datgene wat je proeft.

Bij sommige producten merk ik wel enig verschil, zoals normaal suikervrij ijs wat korreliger of je hebt ook echt surrogaat chocolade wat wel een andere smaak heeft.

Het rare is dat als we weten dat iets suikervrij is we het anders vinden smaken, of naar verschillen zoeken om op te noemen, al is het maar een minimaal verschil. Misschien dat onze gedachten ons voor de gek kunnen houden net zoals ons zicht dat ook kan doen. Zo zal je minder genieten van chocola in een drol vorm, omdat je het linkt aan poep. En misschien vindt je bepaalde dingen geblinddoekt wel lekker, omdat je niet weet wat het is en het echt proeft en verder niet kan kijken naar de kleur etc.

23 mei ‘08 thee

Ik ben echt een theeleut. Heerlijk om wakker te worden en gelijk een kopje thee te nemen.

Vroeger hield ik echt vast aan maar 1 soort thee, alleen rooibos en anders normale thee, iets anders kreeg je bij mij niet naar binnen.

Maar gedurende de jaren heen waagde ik soms een stapje door een andere smaak te nemen, bij gebrek aan “normale” thee. Ook bij mijn werk stond er alleen een potje met verschillende soorten fruitthee en vooral in de zomer bleek dit erg lekker te zijn. Aardbei, mango, meloen, fruittwister, ik vind het allemaal heerlijk. Maar wel op de goede momenten.

Al ben ik niet meer zo moeilijk in andere smaakjes, ik wil nog steeds op bepaalde momenten een bepaalde soort thee. Als ik wakker word moet het niet te sterk zijn en een beetje zoet, maar ook weer niet te zoet, dus dan word het mijn vertrouwde rooibos. Wil ik me een beetje gezond voelen na een junkfood maaltijd dan ga ik voor groene thee, niet omdat ik het goed te drinken vind, maar omdat ik dan het idee heb dat ik toch nog iets gezonds naar binnen heb gewerkt. En op mijn rust en ontspanmomentjes ga ik voor vanille thee. Voel ik me goed, dan word het turkish, een appel/kaneel thee.

Maar een thee wat ik nog steeds echt niet lekker vind is citroen thee. Ik houd zowieso niet van citroen, te zuur (hoe verrassend). Ik heb het ook nooit gesnapt dat mensen vrijwillig bij een keuze uit 100verschillende ijssmaken, citroen ijs kiezen. Als je de keuze hebt uit allerlei soorten fruit, chocolade en andere zoete soorten ijs, waarom ga je dan voor citroen?!

Nou hebben ze van pickwick dus hele leuke thee voor verschillende momenten en ja ik ben dus zo iemand die thee voor verschillende momenten wil. Op een koude winterdag op het station besloot ik een grote kop thee te halen en mijn enige keuze was citroen (no option), engelse thee (nah, ook geen succes) of winterglow. Winterglow ingevoerd als 1 van de 4 seizoen theeen, maar geen idee wat erin zat. Aangezien ik voor die andere thee smaken ook niet stond te springenn, besloot ik de gok te wagen met de winterglow. En met succes! want hij viel zeker in de smaak.

Daarna kwam ik in een cafe tussen de theezakjes een verdwaalde autumn thee tegen, dus ook hier besloot ik ervoor te gaan en weer met succes!

Dus na deze succes verhalen was het eind mei weer tijd voor een lekker kopje thee voor in de trein. Ik had een lange reis voor de boeg en een lange dag achter de rug, dus ik dacht ik neem er een heerlijk kopje thee bij, even ontspannen.

Naar de stationkiosk dan maar, met nog 10min te gaan voor de trein weg zou gaan. En hoe verrassend, zoals ik vaker oorlog heb met de kiosk, ook hier hadden ze alleen smaken die me geen blij gevoel bezorgde. Citroen thee en groene thee, maar hey ook een spring thee! Vol vertrouwen koos ik voor de spring thee. Net op tijd in de trein ga ik er lekker bij zitten en wacht vol spanning tot mijn thee een beetje is afgekoeld zodat ik lekker kan ontspannen met mijn kopje thee..

En het moment was daaaar! maar blij was ik niet, want hoewel de autumn en winterglow lekker zoetig waren met smaakvleugen die leken op kaneel en rooibos, wilden ze de spring thee lekker verfrissend maken. Heel verfrissend, met citroen!

Ik heb er gelijk fles water achteraan gegooid, geen spring thee meer voor mij!

12 april ‘08 turkse pizza

Ik houd erg van lekker eten, maar ook van makkelijk eten. Wat je zo even op kan warmen zonder veel gedoe als je een hele dag weg of druk bent geweest. Dan word het al snel niet al te gezond eten natuurlijk, maar iets wat ik ook dan wel lekker vind is een turkse pizza. Ik maak mezelf maar wijs dat dat een stuk gezonder is dan een normale pizza. En nog een belangrijk punt, ze smaken erg goed! Beetje warm maken, sla erop en smullen maar..

Tenminste, als je ergens een lekkere verse haalt bij een turkse winkel..  Het geweldige idee om een stapel diepvries turkse pizza in de vriezer te stoppen “zodat ik wanneer ik er maar wil eentje kan opwarmen” blijkt toch niet z; on geweldig goed plan.

Na het opwarmen zien ze er een beetje raar uit, de kleur van het vlees en kruiden is niet echt zoals het hoort. En de smaak ook niet. Het lijkt alsof je een stuk karton eet en je moet het er met kracht ook echt bijtend afscheuren. Nou ben ik zo koppig om gewoon dan door te eten omdat ik te lui ben om dan nog wat anders te maken (oftewel in de magnetron/oven te stoppen), maar dat kun je op zulke momenten beter maar niet doen.

De aanblik had eigenlijk al genoeg gezegd. En misschien dat ik daarom ook al een beetje in mijn hoofd had zitten dat het geen lekkere maaltijd zou worden. Misschien dat je daarmee automatisch al je smaak gaat beinvloeden, als het er niet lekker uitziet stel je je er al op in dat het ook niet lekker gaat smaken. En vaak wordt dat bevestigd, dus wie weet had het geblinddoekt een stuk beter gesmaakt. Maar ik laat dit aan iemand anders over om uit te proberen.

En ja, ik heb ook iemand met wat meer verstand van deze zaken de oven laten instellen, met hetzelfde effect. Volgende keer halen we het gewoon lekker warm en vers bij de winkel!