Experiment: opeens blind of doof?!

Om te onderzoeken hoe het nu voelt als je opeens doof of blind bent en wat dit doet met je andere zintuigen, moesten we voor het vak crosslab geblinddoekt of met oordoppen in door de stad lopen en kijken hoe je dit ervaart en wat je opvalt.

 In het centrum geen zicht en geen gehoor.

We zijn vanuit onze school bij station rotterdam blaak, naar de willemsbrug gelopen en vandaaruit langs het marktplein bij station blaak langs de meent naar dudok en van daaruit door naar station rotterdam centraal.

Het stukje van school tot aan de willemsbrug heb ik met oordoppen in gelopen, het stukje rond de willemsbrug zelf heb ik geblinddoekt gelopen, hieronder mijn bevindingen.

Willemsbrug:

Zien:

Je hoort geen verkeer meer naderen en kijkt daarom meer om je heen. Vooral waar wandel&fietspad niet duidelijk gescheiden zijn ga je snel achterom kijken. Je let meer op dingen om je heen, maar toch werd dit in de groep als minder storend ervaren omdat tegenwoordig je vaak al met een koptelefoon op muziek loopt te luisteren en dan dus ook niets van de omgeving hoort. Het is meer dat je bij oversteken meer oplet, en soms even achterom kijkt, maar erg veel meer opletten deed ik niet echt.

 

 

 

 

Horen:

Water: ruizen en tegen rotsen slaan. Wind, vlag die wappert en tegen paal slaat. Meeuwen.

Je hoort het verschil tussen vrachtwagen, auto en brommer. Hoe ze over de brug rijden (kedeng kedeng).

Geluiden die je eigenlijk normaal niet opvallen, hoor je nu wel erg goed. Normaal hoor je vooral gewoon de auto’s terwijl je nu zelfs het water hoorde en de wind.

 

Tast:

Je zoekt onder het lopen houvast aan muren en relingen. En tast traptreden af. Vooral een trap af lopen is erg eng, je weet niet goed wanneer je er bent.

 

 

Bij de Willemsbrug was de omgeving, afgezien van het verkeer, nog vrij rustig. Bij rotterdam centraal aangekomen merk je echter de chaos. Hier was ik geblinddoekt en al zie je niets, je voelt gewoon dat er veel om je heen gebeurd en er mensen langs je heen gaan.

 

 

Station:

Horen:

Wieltjes van koffers, voetstappen.

Gekras en gebroem van de bouwwerkzaamheden.

Omroep, geschreeuw.

 

Ruiken:

Verschroeide lucht (bouw?).

Brood, patat.

 

 

 

Wat opviel bij dit experiment was dat als je ene zintuig het niet doet, je andere zintuigen opeens beter lijken te functioneren, alsof ze de klap willen opvangen. Net zoals wanneer je een lui oog hebt en je goede oog afplakt, dan gaat je luie oog harder werken om beter te zien, zodat je zicht hetzelfde is als wanneer je goede oog niet bedekt is. Je lichaam heeft het dus wel door en probeert zichzelf ook weer tot de 100% te laten functioneren.

 

Het was een erg leuk experiment om te doen. Het niet kunnen zien was wel erg eng soms, maar omdat je begeleiding erbij hebt, die weliswaar je niet kan horen, maar je toch in de goede richting duwt, wat scheelt voor de angst dat je tegen een paal oploopt. Maar toch moet je wel erg vertrouwen op de ander, want diegene is op dat moment je zicht of je gehoor. Het lijkt me dus heel eng als je geen begeleiding hebt, maar in je eentje zonder zicht of gehoor moet lopen. Zonder gehoor is qua lopen van het ene naar het doel nog wel te doen, maar zonder zicht is dit voor mijn gevoel vrijwel onmogelijk. 

 

Wonderbaarlijk ook dat als je bedenkt dat blinde mensen vaak een blindegeleidehond hebben dus das zo getraind zijn dat ze je met alles kunnen helpen.